ဒီဓေလ့ (၁)

(မေလးရွားေရာက္ေရႊျမန္မာတုိ႔ကုိ
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညက ကပုန္းေက်ာင္းတြင္
ေဟာၾကားဆုံးမေပးေသာတရာေတာ္ျဖစ္ပါသည္။)

 

ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔
ဒုိ႔သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္ေတြ ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ကေနၿပီး
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အထိ ရက္ (၉၀) တိတိကုိ သီတင္း၀ါလလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
ဒီေန႔ကေတာ့ သီတင္း၀ါလ ကၽြတ္တဲ့ေန႔ လြတ္တဲ့ေန႔၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ေပါ့။

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အေၾကာင္းကုိ ၂ ပုိင္းခဲြေျပာခ်င္တယ္။
တစ္ပုိင္းက ပ၀ါရဏာေန႔အေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး
ေနာက္တစ္ပုိင္းကေတာ့ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔အေၾကာင္းျဖစ္တယ္။
ပ၀ါရဏာဆုိတာ ျမန္မာလုိ (အျပစ္ရွိရင္ ေျပာၾကားဖုိ႔) ဖိတ္ၾကားတာ၊ ပန္ၾကားတာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ပ၀ါရဏာပြဲကုိ အဂၤလိပ္လုုိ Invitation Ceremony လုိ႔ ဘာသာျပန္ၾကတယ္။

ဒီႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေနမွာ
ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ ပ၀ါရဏာပြဲက်င္းပၾကတယ္။
က်င္းပတဲ့ေနရာက ဘုန္းႀကီးဦးဥတၱမ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေနတဲ့
Petaling Jaya က Chempaka Buddhist Lodge မွာ။
သူမ်ားႏုိင္ငံမွာဆုိေတာ့ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးေတြလည္း မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မရွိပါဘူး။
တစ္ေက်ာင္း တစ္ပါးႏႈန္းသာရွိတဲ့ ေက်ာင္းဆယ္ေက်ာင္းက
သံဃာေတာ္ ၁၀ ပါး တက္ေရာက္တယ္ေပါ့။
ေအး၊ ဘုရားရွင္ပညတ္ထားတဲ့ ၀ါတြင္းကာလမွာ  ခရီးမထြက္ရဘူးဆုိတဲ့
သိကၡာပုဒ္ေတာ္ေၾကာင့္ရယ္၊ အျခားအျခားေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ရယ္
ဒီကြာလာလမ္ပူအနီးတ၀ုိက္မွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ
မေတြ႔ဆုံျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။

ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ ပ၀ါရဏာေန႔ၾကမွပဲ
တစ္ေနရာတည္းမွာ (တစ္သိမ္တည္းမွာ) စုစုစည္းစည္း ဆုံေတြ႔ၿပီး
“တပည့္ေတာ္အေပၚ အျပစ္တစုံတရာ ေတြ႔ျမင္ ၾကားသိ ယုံမွားရွိခဲ့ေသာ္
တပည့္ေတာ္ကုိ ဆုိဆုံးမေတာ္မူၾကပါ” လုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ပန္ၾကား ဖိတ္ၾကားလိုက္ရတာ
ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာရွိလုိက္တာ။
သက္ႀကီး၀ါႀကီးဆရာေတာ္ႀကီးေတြကလည္း ငယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေလးေတြကုိ ပန္ၾကား၊
ငယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေလးေတြကလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးေတြကုိ ပန္ၾကား။`
အခ်င္းခ်င္းရုိေသေလးစားမႈ (အညမညဂါရ၀) ကုိ ျပတဲ့ပြဲလုိ႔ ဆုိရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။
ဘုရားရွင္ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ အင္မတန္ထူးကဲမြန္ျမတ္တဲ့ ဓေလ့တစ္ခုပါ။

ဒီအက်င့္ ဒီမူ ဒီဓေလ့ကုိ အတုခုိးၿပီး လူေတြလည္း
ဒီသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာ လူပ၀ါရဏာပြဲက်င္းပတာကုိ အကဲခတ္မိမွာေပါ့။
မိမိတုိ႔ရဲ႕ အဖုိး အဖြား မိဘ ဆရာသမားေတြဆီ သြားၿပီး
“ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံ ကံသုံးပါးတုိ႔တြင္ တစ္ပါးပါးေသာကံျဖင့္
ပစ္မွားက်ဴးလြန္မိသည္ရွိေသာ္ ထုိအျပစ္တုိ႔ ေပ်ာက္ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာ”
စသျဖင့္ ကန္ေတာ့တဲ့ဓေလ့ေလး ထြန္းကားေနတယ္မုိ႔လား။
ဒါ ဘုန္းႀကီးပ၀ါရဏာကုိ လူ႔ပ၀ါရဏာအျဖစ္ ေမြးစားယူလုိက္တာပါ။

ဒီလုိ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညခ်မ္းမွာ
မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ ညီငယ္ ညီမငယ္တုိ႔ကုိ
၀မ္းနည္းစရာစကားေလး ထည့္မေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာရအုံးမယ္။
ဆုိၾကပါစုိ႔။
ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္ရွိတယ္။
၂ ေယာက္က ျမန္မာျပည္မွာ။
တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ သားသမီး ၂ ေယာက္က ဒီအခ်ိန္ဆုိ
မိဘေတြ ကန္ေတာ့ေနေရာေပါ့။
ဒီလုိ ကန္ေတာ့ေနတဲ့အခ်ိန္ ဒီမိဘေတြဟာ မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ သားကုိ
ေသခ်ာေပါက္ သတိရေနမွာပါ။
သတိရတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့သားအေပၚမွာ
ေမတၱာလႊမ္းၿခဳံတဲ့ “ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား၊ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား” ဆုိတဲ့
စုိးရိမ္စိတ္ေတြ ေပၚေပါက္ေနမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ကဲ ေမးလုိက္ပါရေစ၊ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ သားျဖစ္သူကေရာ
ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညမွာ မိဘေတြအေပၚ
ဘယ္လုိဖီလင္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚလာပါသလဲ။
ျမန္မာျပည္က မိဘေတြကုိ ကုိယ့္ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြက
ကာယကံေျမာက္ ကန္ေတာ့ေနတဲ့အခ်ိန္
ကုိယ္က မေလးရွားကေနၿပီး ဖုန္းေလးဆက္ကာ
၀စီကံေျမာက္ ကန္ေတာ့ျဖစ္ရဲ႕လား။
ကန္ေတာ့ဖုိ႔ စိတ္ကူးေပၚရဲ႕လား။
အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ မိဘေတြဆီ ဖုန္းေလးဆက္ကာ
ကန္ေတာ့ေပးဘုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံေရာက္မွ ဒုိ႔ဗုဒၶဘာသာေတြအၿမဲက်င့္သုံးလာတဲ့
လူ႔ပ၀ါရဏာပြဲ
(တနည္းေျပာရရင္)
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ည ကန္ေတာ့ျခင္းအေလ့အထကုိ
မေဖ်ာက္ဖ်က္လုိက္ပါနဲ႔။

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔မွာသာရွိတဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ ဒီဓေလ့ေလးဟာ
သိပ္ကုိ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ သိပ္ကုိ တန္ဘုိးႀကီးပါတယ္။

ဆက္ရန္....